می نویسم با اشک ُ با قلم دلتنگی به من گفتی که نمی توانی میان ماندن و رفتن دو دل باشی و حالا رفته ای ومن هیچ شکایتی ندارم .

 فقط بغض گلویم حرف دلم را ناسروده شکسته استُ حالا عاشق بی دست و پای قصه  ات هر غروب  دست ار پا درازتر می رود تا میان سایه ها ی شهر تنهایی گم شودُ نگو که روزگار اعتماد به بارون و بابونه های خیالی گذشته است .

چون هنوز هر بارانی که می بارد چشمان منتظر من دنبال دستهایی  می گردند که صاحب شعر ند و قرار است روزی به بهانه باران برگردند باور کن که بی تو بودن سالها طول می کشد و من بیش از همه کس معنی با تو بودن را می فهمم من از تکرار برخورد ها کبود شده ام ولی می مانم و به انتظار تو لحظه های خوب گریه  را بی نهایت باز مرور می کنم ُ انقدر می نویسم تا نیمه گمشده ام ازابتدای یکی از این ترانه ها طلوع کند ُ اری من سرود را انقدر طی می کنم تا بهاشک بلورین تو برسم  .

خودم خوب می دانم  که سرگردان جوهرت ای  کاش باشده ام  ُ من سنگی از جنس خوابهایم را روی سر و صدا ی کاغذ  احساس می گذارم تا رد پای شعر هایم زیر سایه فاصله گم نشود  ُمن هنوز شاعرم و عاشق ستاره و تسبح نه نگو نم یدانی  همان ستاره ای که از سینه زیر پاره اسمان به گونه های خیس  تو بارید و مرا شاعر کردُ همان  تسبیحی  که ان غروب به گردن دلتنگیهای من انداختی و گفتی که دانه های ابیش به هنگام شمردن روزهای فاصله هرگز تمام نمی شود . چرا راه بازگشتی نیست؟

برگرد که دیباچه کوچک رویاهای من بوی باران گرفته ُ باد می اید و من می ترسم نامهای  عزیزت را از کینه کوچک ارزو های من ببرد .

باور کن که از انتظار خسته می شودم .

البته منتظر تابستان هم نخواهم ماندُ بخواهیم اگر سرریز نشد  همین زمستان مشتی برف به باد خواهم سپرد به جای قاصدک...........

نوشته شده در جمعه 1387/07/26ساعت 11:37 توسط نرگس| |