مي چكئ سمفوني شب

                                        ارام

روي دلتنگي خاموش غروب

 

مغرب

  از اتش افسرده روز

بي صدا مي سوزد

              مي برد نغمه ي دلتنگي را

                                           باد جنوب

تا كند زمزمه بر بام هوا.

 نيست حرفي بر لبانش

                               ليكن

 مانده با خاموشيش مطلب ها.

 

مي پرد موج زنان باز  مي ايد به فرود

هچون ان سايه ي لغزان شبكور.

هي هي  چوپان

                از دور

مي خزد  مار

        چون ان جاده ي پيچان چون مار

در سراشيبي غوغا گر رود

    بي كه از خيمه ي رازش به در ايد

وه كه مي خواند

               جنگل

 چه به شور !

 

         

نوشته شده در دوشنبه 1387/03/20ساعت 23:53 توسط نرگس| |