در اغـــــــــــــــــــــــــــــــــــوش باران

از پس سالهای در به دری و بــــــــــــــــــــــــــــــاد

می بینمت دیگر بار

به شیفتگی تماشایت می کنم

                  

                                   (( اه ُتو بیش از من دگرگون  شده ای !))

 

در کو چه هایت پرسه می زنم

    گمگشته ُ بی زمان

                  همچون بی گانه ای شوریده در چشم کودکانت

و باز می جویم هر انچه را که ا زکف داده ام .

رهــــــــــــــــــــــــــــــــا می شوم

     در اغوش بارانی که می شو یدم

                     از غربتی  که خود بدان الوده ام.

 اه دوباره ُ م یتوانم

به سادگی سخن یگویم

                        - به لهجه نمناک  گیاهان ُ دریا و باران -

                بی انکه شگفتی دیگران را بر انگیزم

نوشته شده در پنجشنبه 1386/12/09ساعت 22:0 توسط نرگس| |