شــب های بارونی پاییز
پاييز شدي بهار ... برگهاي سبز و سر حالت زرد و خشك شده؟....نگاهت سرد و باراني شده پاييز؟
زمزمه کردن هم نفس برای شب های سر گر دلگرمی ها قصه هام رو زمزمه کردم و دنبال کردم یک نیمه گم شده هام را که با هم یک دنیای کامل بسازیم دنبال یکی بودم که باهم زندگی مون را کامل بسازیم یک ستاره است غریبه گوشه یک کهکشون بی نهایت راه رو گم کرده ام و سر گردان تنها وسط یک اسمان بی نهایت گشتم و گشتم همیشه گشتم به همه پنجرهها سرک کشیدم اخر هم تو را پیدا کردم قصه من و تو مثل یک مهر و ماه که همیشه کنار هم باقی می مونه .......................)))))))))))))))))))))))))))......................... بگذار بگریم من و بگذار بگریم بگذار در این نیمه شب تار بگریم او رفت وامید دل من دور شد از من بگذار که بر دوری دلدار بگریم در ماتم پژمردن گل های امیدم بگذار که چون ابر به گلزار بگریم مرغ دل من پر زد و افتاد به دامش بگذار که بر این مرغ گرفتار بگریم غمخوار من خسته بجزدیده من نیست بگذار به غمخواری خود زار بگریم درو رطه دیوانگی ام می کشد این عشق بگذار بر این عاقبت کار بگریم ......................((((((((((((((((((((((((.......................
اگر تمام ان همه راديدم و شنيدم
اگر لب فروبستم و نفس هم بر نياوردم
اگر دست و دل زخمي از اين همه نگفته و دزشت شنيده
بي زخمه مي ماند
و حرفي،سخني كلامي و سلامي نگفتيم
گمان مبر ،كه ان همه درست بود و قبول داشتيم
كه قبول داشتن و نداشتن ما
اگر هاي ازكار فرو بسته نمي گشايد
تنها زندگی کردن تلف بودن نطفه ای را پرورش دادن برای زندگی کردن و این تکرار تکرار است ................ .......................... ...................... مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نور در زمستانی غبار الود و دور یا در خزانی خالی از فریاد و شور مرگ من روزی فرا خواهد رسید روزی از این تلخ و شیرین روزها روز پوچی همچون روزان دگر سایه ای ز امروز ها ٫ دیروزها ! دیدگانم همچو دالان های نور گو نه هایم همچو مرمرهای سرد ناگهان خوابی مرا خواهد ربود من تهی خواهم شد از فریاد درد! می خزند ارام روی دفترم دستهایم فارغ از افسون شعر باد می ارم که در دستان من روزگاری شعله می زد خون شعر! خاک می خواند مرا هر دم بخویش می رسند از ره که در خاکم نهند اه شاید عاشقانم نیمه شب گل برروی گور غمناکم نهند! بعد من ناگه به یکسو می روند پرده های تیره دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند روی کاغذها و دفتر های من ! در اتاق کوچکم پا می نهد بعد من با یاد من بیگانه ای در بر ایینه می ماندبجای تار مویی٫نقش دستی٫شانه ای! می رهم از خویش و می مانم ز خویش هر چه بر جا می ماند ویران می شود روح من چون بادبان قایقی در افقهای دور پنهان می شود! می شتابد از پی هم بی شکیب روزها و هفته ها و ماه ها چشم تو در انتظار نا مه ای لیک دیگر پیکر سرد مرا می فشارد خاک دامنگیر خاک ! بی تو ٫دور از ضر به های قلب تو قلب من می پوسد انجا زیر خاک بعد ها نام مرا باران و باد نرم می شویند از رخسار سنگ گور من گمنام می ماند به راه فارغ از افسانه های نام وننگ ............................... ................................ نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره اب می شود چگونه سایه سیاه سر کشم اسیر دست افتاب می شود نگاه کن تمام هستیم خراب می شود شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می برد مرا به دام می کشد نگاه کن تمام اسمان من پر از شهاب می شود نگاه کن من از ستاره سو ختم لبالب زا ستارگان تب شدم چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین بر که های شب شدم بچه ها !ما نمی تونیم درد همو طنمون رو ببینیم و ساکت باشیم ! شما ها چطور؟! ما نمی تونیم بغض تو گلوی ادما رو حس کنیم و گریه نکنیم ! ما نمی تونیم اشک یه بچه گرسنه رو ببینیم و زار نزنیم ! ----دستامون رو بهم بدیم ؟!دستامون خالیه ؟! دردو روز عمر کوته سخت جانی کرده ام با همه نامهربانان مهربانی کرد ه ام هم دلی و هم زبانی کر ده ام بعد از این بر چرخ بازیگر امیدم نیست نیست ان سرا نجامی که بخشاید نویدم نیست نیست هدیه از ایام جزموی سپیدم نیست نیست من نه هرگز شکو ه ای از روزگاران کرده ام نه شکایت از دو رنگی های یاران کرد هام مهر غصه بر لبانم می فشارد استخوانم مهربانی کیمیا شده مردمی دیریست مرده سر افرازی را چه داند سر بزیری سر سپرده می روم دلمرئگی ها را ز سر بیرون کنم گر فلک با من نسازد چرخ را وارون کنم بر کلام نا هماهنگ جدایی خط کشم بر سرود افرینش نغمه ای موزون کنم نمی تونیم بی تفاوت از کنارشون بگذریم --- هنوز زنده ایم ! دردا رو می فهمیم ! .................................................................................................... در بدر همیشگی کولی صد ساله منم خاک تمام جاده هاست جا مه کهنه تنم هزار راه رفته ام هزار زخم خورده ام تا تو مرا زنده کنی هزار بار مرده ام -فردا و فردا و فردا ،با گا م هاي كوچك از روزي به روز ديگر به كندي نزديك مي شود ،تا به واپسين لحظه از زمان برسد؛ تمامي روزهاي گذشته ،روشناي اب ه سبكسران مي نمايد،تا انان را به مرگي خشك و بي روح رهنمون باشد. اي شمع زود گذر !خاموش شو خاموش شو ! زندگي سايه متحركي بيش نيست ،با زيگر بيچاره اي است كه لحظهاي با قامتي راسخ بر روي صفحهنمايش ميخرامد و بعد ديگر..... سخني از او نيست ،يا داستاني كه ديوانهاي ان را نقل مي كند؛ پر از خشم و شور است ،ولي دلالت بر هيچ دارد .
اين همه غريبه تو يه اشنا مي موني حرفاي تلخي كه دارم من نگفته تو مي دوني
من پرا زحرفاي تازه عاشق گفتن و گفتن
تو با درد من غريبه اما تشنه شنفتن
صداي ترد شكستن مثل گريه با صدام
تلخي هق هق گريه طعم سرد خند هام
گرمي دست نوازش گر تو مرحم زخمهاي كهنه من
تپش چشمه هاي خون تو رگ من تشنه هميشه با تو وبدن
مخمل ابري دستات پر رحمته مثل بارون
ساكنته نجيبه چشمات پرغربت بيابونه
واسه اين تن برهنه ناز دست تو لباسه
حس گرم با توبودن مثل رويا نا شناسه
مث حس كردن و ديدن عاشق منتظه هايي
گرمي دست ........ اي خدا جون برام هميشه يك غريبه اشنا باقي بمون هميشه دستم را بگير برای تو و خویش چشمانی ارزو مي کنم که چراغ ها و نشانه ها را در ظلمات مان ببیند گوشی که صداها و شناسه ها را در بیهوشی مان بشنود برای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد و زبانی که در خود گیرد و بپذیرد و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد و بگذارد از ان چیزهای که در بندمان کشیده است سخن بگوییم. می خواهم اب شوم در گستردهی افق انجا که دریا به اخر می رسد و اسمان اغاز می شود می خواهم با هر انچه مرا در بر گرفته یکی شوم . حس می کنم و می دانم دست می سایم و می ترسم باور می کنم و امید وارم که هیچ چیز با ان به عناد بر نخیزد. می خواهم اب شوم در گستره ی افق انجا که در یا به اخرمی رسد واسمان اغاز می شود تمام اسرار زمان گذشته برایم فاش می شود اما من هنوز نمی دانم قرار است بعدا چه کاری انجام دهد
شما چطور؟! شما چطور؟!
| Design By : Night Skin |
رازي بزرگ نهفته است
داستاني
راهي
بيراهي يي
طرح افكندن اين راز
راز من و راز تو
راز زندگي
پاداش بزرگ تلاش پر حاصل است
Authors
